Asılı kalmış kelimeler,
parmaklarım tuşlara dokunmaktan korkuyor.
Ben ise hep aynı yerdeyim,
“Bir şeyler yazmalıyım” diyorum,
sadece bir şey yapmış olmak adına.
Yerimden kıpırdamak istemediğimde
atacağım tek adım
işkenceye dönüşüyor.
Birileri dürtüyor durmadan,
ben ise dönemiyorum bile.
“Ters giden ne?” diyor biri.
Ben,
“Düz gidenler” diyorum.
Biliyor musun,
şu an
kendimden nefret ediyorum.
Bu bir şikâyet değil,
hiç sızlanma değil.
Sadece
içinde bulunduğum hâl.
Elimden tutan biri değil,
elimden çekiştiren biri
ancak paklar beni.
Belki de…
Rüyalarım vardı,
az önce gittiler.
Arzularımı da kaybettim şu an.
Belki yarın yanımda olurlar,
ama şimdi
bir ben varım
bir de MuratAytac.
Garip bir gece…
İyi geceler bana,
sana ise
mutlu gülümsemeler.
Murat Aytaç 